Het hele jaar door worden er woningen verkocht. De ene maand wat meer dan de andere, maar het verschil tussen de verschillende maanden is landelijk echt niet groter dan een paar procent. Waarom schrijf ik dit? Verkopers vragen regelmatig wat de beste tijd is om het huis te verkopen en mijn antwoord is bijna altijd; "De beste tijd is het moment dat u er zelf aan toe bent!" Het verkopen van je huis is immers in de meeste gevallen een grote beslissing. Het moment waarop je je huis ook daadwerkelijk in de verkoop zet moet je mijnsinziens niet af laten hangen van het feit of de ene maand nu wellicht een net iets betere maand is om te verkopen dan een andere. Het moment dat je er zelf aan toe bent om je huis te verkopen is veel belangrijker. En dan bedoel ik enerzijds dat je er emotioneel aan toe moet zijn, maar anderzijds moet je huis er ook klaar voor zijn. Over dit laatste, de presentatie van je huis, heb ik al veel meer geschreven op dit weblog. Nu dus nu wat over de verkoop-emoties.
Niet alleen het kopen van een huis is een emotionele beslissing, maar ook bij het verkopen van je huis spelen emoties een grote rol. Je sluit hiermee een periode mee af; het huis verkopen waar je kinderen zijn geboren (een verkoper die het tapijt uit de slaapkamer meeneemt omdat de kinderen daarop geboren zijn heb ik echt meegemaakt), het huis verkopen waar je zo gelukkig bent geweest met je kids en partner, het huis verkopen waar je zo verdrietig bent geweest.
Natuurlijk is de verkoop na een overlijden of echtscheiding natuurlijk een zeer emotionele en verdrietige reden om tot verkoop te moeten overgaan. Maar ook je huis moeten verkopen omdat je ouder bent geworden en het verstandig is om te gaan verhuizen is zo ontzettend emotioneel. Je hebt immers al zoveel jaren in dit huis gewoond maar het is nu echt te groot, de trap is een belemmering of het bijhouden van de tuin is echt niet meer zelf te doen. Met andere woorden; je wordt te oud om in dit huis te blijven wonen. En dat is wel heel confronterend, je kunt niet meer terug. Je zit in een fase in je leven waarin je geconfronteerd wordt dat je leven nu wel echt anders gaat worden.
Uit de vele gesprekken die ik heb met oudere verkopers merk je dat dit wel zeer ingrijpend is; je kunt niet meer! En dan merk je vaak dat partners het ook niet met elkaar eens zijn. Er is vaak echt een verschil van inzicht. Zijn we er nu wel aan toe om te gaan verhuizen of toch niet? Opvallend vind ik dat in heel veel situaties de vrouw het initiatief neemt om te willen verhuizen naar een kleinere en/of gelijkvloerse woningen. En dat als partners het niet met elkaar eens zijn, is bijna altijd de mannelijke partner de remmende factor. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik het ooit andersom heb meegemaakt. Nu ben ik geen psycholoog (alhoewel psychologie ook een deel van ons vak is ;-)) maar ik vind het wel opvallend.
En na afloop van een gesprek met oudere verkopers die nog niet samen
op dezelfde lijn zitten, vraag ik me altijd af; wat gaat daar
nu vervolgens besproken worden, gaat dit een strijd geven of komt men
er toch samen uit? Dan ben je al zo lang samen en dan heb je dit!
Bij de een weet je dat ze er echt samen uitkomen en bij de ander merk
je dat het veel strijd kost en men toch blijft wonen in het huis. Jammer dat het
dan zo loopt, maar ook zo begrijpelijk. Want willen we niet allemaal
jong blijven en sluiten we onze ogen niet allemaal voor het feit dat we
elke dag ouder worden? (De botoxkliniek hier om de hoek schijnt het erg druk te hebben)
Maar wat kan ik als makelaar hier nu mee? Weinig! Het enige dat ik verkopers altijd voorhoudt is dat ik denk dat het prettig is als je zelf de beslissing kunt nemen om te verhuizen, zelf een nieuwe plek kunt zoeken en dat het toch minder prettig is als anderen voor je de beslissing nemen dat je nu echt moet verhuizen omdat het echt niet meer gaat. De beslissing zelf kunnen nemen dus! Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk ook dat je als dochter of zoon van oudere ouders het gesprek kunt aangaan over het wel of niet verhuizen, maar ze zullen uiteindelijk zelf de beslissing moeten nemen om te gaan verhuizen. Hoe moeilijk dit ook is, we kunnen niemand dwingen! En als ouders de beslissing nemen om toch te blijven wonen, is het denk ik wel erg belangrijk om vooruit te kijken en te onderzoeken of het bouwkundig aanpassen van het huis een optie is. Ook zijn er allerlei alarmsystemen mogelijk. Als kind kun je in iedergeval zorgen dat je je hier goed op voorbereidt en je ouders hier in kunt bijstaan. Feit is dat gelukkig steeds meer mensen op oudere leeftijd in hun eigen huis kunnen blijven wonen!
En dan ben ik toch ook wel benieuwd
hoe het ons zal vergaan als wij de trappen in ons huis een belemmering
gaan vinden. In iedergeval hoop ik dat wij het wel met elkaar eens zijn
en de beslissing in harmonie met elkaar kunnen nemen.
De tijd zal het leren!