Een uitzending van het programma Radar heeft bereikt wat al tientallen jaren eerder had moeten gebeuren; alle NVM makelaars zijn verplicht om sinds 18 maart j.l de woonoppervlakte van woningen uniform in te meten conform NEN2580. En alle woningen die voor 18 maart al te koop stonden moeten per 1 september ook met de juiste maat op Funda staan.
Vroeger, of te wel eind tachtiger jaren, toen ik de Amsterdamse makelaardij werkte was het aantal m2 woonoppervlakte bij veel appartementen al vaak onjuist. Een standaard appartement werd verkocht als zijnde 65 m2, maar als je ging nameten dan klopte daar meestal niets van. Maar iedereen bood dezelfde appartementen aan als zijnde 65 m2. Ik, en het kantoor waar ik toen werkte, waren niet heiliger dan de Paus en ook wij deden hier dus gewoon aan mee.
En zo is het dus jaren gegaan; wij, makelaars, deden maar wat. Hoorde een balkon nu wel bij het woonoppervlakte of niet en een huis met een zolderverdieping was gewoon 3 maal de oppervlakte van de begane grond. En moest je nu de buitenmaten of de binnenmaten nemen? De laatste jaren werd er zoetjes aan steeds meer aandacht besteed aan het hanteren van het juiste aantal m2 woonoppervlakte. De NVM ging aangegeven dat we via NEN2580 moesten gaan meten. Maar de woonoppervlak van de meeste huizen klopte vaak nog steeds niet. En waarom klopte het dan niet? Niet omdat we geen meetlat of electronisch meetapparaatje hebben of omdat er geen goede tekeningen zijn, maar gewoon omdat een groter huis nu eenmaal beter verkoopt dan een kleiner huis. Kijk naar Funda; bij het zoeken van huizen is het aantal m2 woonoppervlak één van de meest gehanteerde selectie methodes. Een huis van 140m2 in een bepaalde prijsklasse trekt minder bezoekers dan een huis in dezelfde prijsklasse van 150 m2. Dus 140 werd 150. En 40 werd 50 en ga zo maar door. Begrijpen doe ik het dus wel!
Iedere makelaar sjoemelde wel eens met de m2. Bewust of onbewust en de een wat meer dan de ander. Ook bij ons is er wel eens iets niet goed gegaan. En in de meeste gevallen niet eens omdat ik dat zelf wilde, maar omdat de verkoper dat van mij eiste. De laatste jaren waren wij er ons steeds vaker van bewust dat je alleen maar eerlijk zaken kunt doen als je je ook eerlijk opstelt. En het feit dat wij de juiste m2 wilde hanteren gaf dus regelmatig discussies met onze opdrachtgevers. En als ik van één ding niet houd zijn het discussies. En dat betekent dus dat ik gewoon hardstikke blij ben met de verplichting om alleen maar conform NEN2580 te mogen meten.
Geen discussie meer met klanten, zou je dus zeggen. De praktijk is jammergenoeg anders. Als je een jaar of vijf geleden een huis hebt gekocht van 150 m2 en je gaat het nu verkopen en het is, zonder dat je hebt verbouwd, gekrompen naar 130 m2, dan baal je als een stekker. Gevolg is natuurlijk dat wij nog maar eens gaan meten en lange gesprekken hebben met onze opdrachtgever over de grootte van zijn huis. Begrijp me goed: ik begrijp dat hij baalt! Zou ik zelf ook doen!
Maar NEN2580 geeft ook blije gezichten; wij hebben een ontzettend leuk huis in de verkoop dat nu 115m2 is. Maar toen de verkopers het huis kochten was het 100m2 en er is echt geen aannemer die hier aan een uitbouw heeft verdiend. Helemaal blij dus!
NEN 2580 inmeten is dus soms gewoon toveren; niet verbouwen en toch een groter of kleiner huis!
Maar goed: het kopen van een huis doe je met je gevoel en het voelt goed of het voelt niet goed. En het voelt te klein (niet kopen dus) of groot. En dat staat los van het aantal m2 dat opgegeven wordt. En elke 100 m2 voelt anders; hoe is de lichtinval, hoe is de verhouding tussen de grootte van de kamer en de hoogte van het plafond. Allemaal factoren die niets te maken hebben met NEN2580 en wel bepalen of een huis groot maar vooral goed voelt. En daar gaat het uiteindelijk om!